|
Ledengalery
|
|
Echo’s van duisternis
Soms ontwaak je 's morgens met ongrijpbare flarden van een
droom. Verhaallijn, details en betekenis van de beelden zijn weg,
maar het gevoel blijft - tot ver in de ochtend. Een vage geur je
in vervolgens één klap terugvoeren tot in je
allervroegste jeugd, met een gevoel van nostalgie en het besluit,
het roer om te gooien.
Het beeld van de brandende
twintowers staat collectief op het netvlies gebrand, en de
allerhardste oorlogsfotografie had je maar al te graag niet
gezien. Een fractie van een seconde is genoeg om voor eeuwig door
je hoofd te spoken.
Niet alles is te beredeneren –
veel wordt met verborgen verleiders tot ons gebracht. Vraag bij
een film met een goede soundtrack na afloop aan de mensen wat ze
gehoord hebben. Negen van de tien keer kunnen ze zich er niets van
herinneren. Alleen dat ze twee uur op het puntje van de stoel
gezeten hebben. Een hele beroemde douchescene was bijna zonder
geluid geweest – was die dan nog zo spannend geweest? Of
Alien in technicolour zonder voortdurend
motorgeronk?
Theatermakers werpen een levensechte illusie
op, zuiver door concentratie en spel. Tuurlijk zie je dat dat een
speelgoedpistool is, maar toch... Ontwerpers zoeken het: de
vriendelijke stadsauto, de oerdegelijke stationwagen of de
agressieve testosteron-sportwagen. En reclamemakers weten het als
geen ander: met erotiek verkoop je alles...
In
sneltreinvaart onder de huid kruipen, en het listig manipuleren
van de emoties van de kijker. Is alles hierbij geoorloofd? En is
dit met fotografie te bereiken, of is er meer voor nodig?
Mijn
alter ego gaat dat een jaar lang onderzoeken.
Albert
Smit
‘Heeft niet iedereen een duistere kant?’
Tim
S. Trebla
Timstrebla
Flickr
www.timstrebla.nl
www.pbase.com/timstrebla
|
|
|
